Alles over de Perzische tar 

De Perzische tar is een langhalsluit met een dubbele, komvormige klankkast. Het is een snaarinstrument. In zijn huidige vorm is de tar een betrekkelijk jong instrument binnen de Perzische volks- en kunstmuziek: zijn geschiedenis gaat ongeveer 250 jaar terug en de moderne vorm ontstond in de achttiende eeuw. In Iran wordt de tar wel de sultan der instrumenten genoemd. Waarschijnlijk is hij verwant aan de rubab, die onder meer in Pakistan en Afghanistan wordt bespeeld. Nadat musici hem in de Perzische kunstmuziek opnamen, groeide hij uit tot een belangrijk stedelijk instrument. De lange, smalle hals heeft een vlakke toets en eindigt in een stemkast met zes houten stempennen. Over de toets lopen drie dubbele koren melodiesnaren. Daarnaast zijn er kortere resonantie- of begeleidingssnaren; de precieze inrichting en stemming kunnen per bouwer, stijl en voorkeur van de speler verschillen.

 Kenmerken van de tar

Het Perzische woord ‘tar’ betekent snaar. De tar behoort tot de chordofonen: instrumenten waarbij trillende, gespannen snaren het geluid voortbrengen. Het instrument wordt ook wel ‘Târ-e Shirâz’ genoemd, oftewel tar uit Shiraz. De Perzische tar wordt met een plectrum aangeslagen. Op de hals zijn verplaatsbare fretten gebonden, waarmee de speler zowel de gebruikelijke tonen als microtonale intervallen van de Perzische muziek kan vormen.

 De fretten van de Perzische tar 

Door een snaar tegen een fret te drukken, verandert de trillende snaarlengte en daarmee de toonhoogte. De fretten van traditionele tars worden van darm gemaakt en rondom de hals gebonden. Volgens de traditie bestaat iedere fret uit drie of vier windingen. Omdat de fretten verplaatsbaar zijn, kan hun positie worden aangepast aan een bepaalde stemming of modus. Een klassieke tar heeft meestal 22 tot 28 fretten. Naast hele en halve tonen maken de tussenliggende posities ook microtonen mogelijk.

De traditionele speelstijl

De traditionele stijl kreeg vorm in de Qajar-periode. Tot het begin van de jaren 1920 werd de Perzische tar hoger tegen de borst gehouden; later kwam het instrument lager, op het bovenbeen, te rusten. Niet alleen de speelhouding veranderde, ook de bouw ontwikkelde zich verder. Historische opnamen van grote meesters zijn bewaard gebleven. Mirza Abdollah en Mirza Hossein-Qoli Farahani waren invloedrijke musici en componisten. Hun uitvoeringen en composities vormen nog altijd een inspiratiebron voor nieuwe generaties.

 Klank en gebruik

De tar is een van de belangrijkste instrumenten van de Perzische muziek. Hij wordt zowel in een ensemble als solo bespeeld. Het volume is vergelijkbaar met dat van traditionele instrumenten zoals de santoor, ney, oed en kamancheh, waardoor akoestisch spelen vaak goed mogelijk is. Behalve in hedendaagse Iraanse ensembles klinkt de tar ook in grotere orkestrale bezettingen.

Alle tars in onze winkel zijn met de hand gemaakt door ervaren bouwers en verkrijgbaar in verschillende prijsklassen. Zoekt u een passende tar met een goede prijs-kwaliteitverhouding? Bezoek dan onze winkel in Istanbul of bekijk onze onlinecatalogus.