5 słynnych instrumentów na Bliskim Wschodzie

Muzyka jest nieodłączną częścią wszechświata i ludzkości. Dodaje energii i karmi duszę. Przy muzyce możemy spędzić przyjemne chwile albo dać odpocząć duszy. W dawnych czasach ludzie sięgali po muzykę właśnie po to, by miło spędzić czas lub ukoić duszę. W starożytności muzyka i instrumenty nie były zbyt rozwinięte, ale towarzyszyły ludziom w każdej dziedzinie życia. Ludzkość zaczęła wytwarzać dźwięki, korzystając z możliwości epoki i dostępnych materiałów. Jeden instrument powstał na przykład z uderzania, a inny z dmuchania.

Bliski Wschód ma bardzo bogate dziedzictwo instrumentów muzycznych. Wśród instrumentów bliskowschodnich są też takie o bardzo cichym brzmieniu — zwłaszcza że mają one długą historię i łączą w sobie wiele kultur.

Każdy region ma swój instrument. Ten sam instrument można spotkać również w innych kulturach. Gdy dziś mówi się o muzyce świata, jako pierwszy przychodzi na myśl Bliski Wschód. Region ten przyciąga coraz większą uwagę swoją muzyką etniczną i instrumentami. Instrumenty muzyczne Bliskiego Wschodu mają szansę stać się niezastąpionym smakiem dla wszystkich, którym znudziła się muzyka popularna albo którzy szukają czegoś innego. Niektóre z nich są szeroko używane na Bliskim Wschodzie także dzisiaj. Te instrumenty niezmiennie cieszą się popularnością. Gdy mowa o instrumentach bliskowschodnich, jako pierwsze przychodzą na myśl następujące:

Oud

Oud składa się z 5 podwójnych strun i jednej pojedynczej. Stosuje się razem struny nylonowe i stalowe. Ma 11 kołków. Te 11 kołków ustawiono pod kątem 45 stopni do gryfu oudu. Klatka oudu ma kształt półksiężyca. Przednia płyta ma grubość 1 mm. Gra się na nim narzędziem, które dawniej wykonywano z orlej żerdzi, a dziś z tworzywa sztucznego. Z przodu znajdują się otwory, które nazywamy jedną dużą i dwiema małymi klatkami. Te otwory to klatka dźwiękowa. To przez nie słyszymy dźwięk.

Aby brzmienie było udane, płyta wierzchnia, czyli przednia część korpusu, musi być wykonana z wysokiej jakości, bardzo suchego drewna świerkowego. Nie powinna jednak być gruba, jeśli ma dawać ładny i miękki dźwięk. Fale dźwiękowe odbijają się bowiem od pudła rezonansowego oudu, wracają do płyty wierzchniej i wprawiają ją w drgania. Płyta wierzchnia odpowiada w oudzie za siedemdziesiąt pięć procent brzmienia — jeśli o nią zadbasz, uzyskanie dobrego dźwięku będzie możliwe.

Kanun

Kanun należy do grupy instrumentów szarpanych plektronem. Ma łącznie 25 progów. Każdy próg obejmuje trzy struny. Spotyka się kanuny o 24 i 27 progach. System kratowy zawdzięczamy Turkom. Kanun jest jednym z instrumentów tureckiej muzyki klasycznej. Ma bogate brzmienie. Gra się na nim plektronami zakładanymi na palce wskazujące. Do wyrobu plektronów używa się takich materiałów jak kość słoniowa, kość i róg. Kanun ma część pokrytą skórą. Struny są napięte i przymocowane do kołków na zakrzywionej krawędzi, a kołki tego typu są powszechne w instrumentach strunowych. Stąd też prowadzi się strojenie. W kanunie struny mają różną długość — krótsze i dłuższe. Dzięki temu powstają różnice w barwie dźwięku.

Kanun to instrument strunowy używany głównie w krajach Bliskiego Wschodu i w Turcji. Wśród instrumentów starożytnych Egipcjan i Sumerów były instrumenty strunowe, które można uznać za przodków kanunu. Mówi się, że słynny uczony Farabi rozwinął kanun właśnie na ich podstawie.

Ney

Ney to instrument dęty. Na tylnej i przedniej ścianie korpusu znajdują się otwory. Otwór z tyłu można umieścić nieco na lewo lub na prawo od środka, zależnie od chwytu grającego. Z przodu jest zwykle sześć otworów. Na neyu uzyskasz różne dźwięki.

Istnieje 12 odmian. Ney, który daje bardzo efektowne brzmienie, wykonuje się z rodzaju żółtej, sękatej trzciny. Otwory wypala się rozgrzanym żelazem. Im mniejszy ney, tym cieńszy jego dźwięk. Wydobycie pełnych samogłosek wymaga silnego oddechu. Osoby grające na neyu nazywa się neyzen.

Dayereh

Dayereh (dayareh) to bęben, który zajmuje wyjątkowe miejsce w irańskiej muzyce tradycyjnej i klasycznej perskiej oraz w muzyce azerskiej. Dayereh służy do celów rozrywkowych. Na Bliskim Wschodzie znany jest jako tamburyn, a jego nazwa różni się w zależności od regionu. Dayereh ma cienkie metalowe blaszki, czyli brzękadła, nazywane pierścieniami. Jest okrągły, a pierścienie osadza się w wewnętrznych albo w czterech prostokątnych otworach w obręczy. Do naciągnięcia bębna używa się koziej skóry. Głos azerskiego dayereh jest ponadto głębszy. Rytm można też tworzyć, grając na nim swobodnie.

Buzuki

Buzuki to grecka lutnia szarpana o długim gryfie. Przypominające mandolinę buzuki ma okrągły drewniany korpus i metalowe struny ułożone w trzech lub czterech podwójnych rzędach na wypolerowanej podstrunnicy. Podczas gdy muzyk palcami lewej ręki dociska struny do podstrunnicy, prawą szarpie je nad otworem rezonansowym trzymanym w niej plektronem — i tak powstaje melodia. Brzmienie nie jest zbyt wyrównane, ponieważ buzuki łączy w sobie cechy gitary i bağlamy. W buzuki liczy się także wygląd, dlatego drewno zdobi się różnymi wzorami.

Rebetika to żywy instrument kultury muzycznej. Buzuki spotyka się również w folklorze irlandzkim. Buzuki, którego przednia część jest zwykle ozdobiona inkrustacją z masy perłowej, gra się plektronem lub kostką.

Buzuki możemy podzielić na trzy typy: trichordo ma trzy pary strun. Tetrachordo ma cztery pary strun. Irlandzkie buzuki ma cztery pary strun i płaski tył

Jako Sala Muzik staramy się zapewnić Ci najlepszą obsługę. Obserwuj nas, aby dowiedzieć się więcej o instrumentach Bliskiego Wschodu, obejrzeć nasze produkty i zrobić zakupy.