Historia ouda

Oud (znany też jako ud lub, po turecku, ut) to popularny instrument w krajach Bliskiego Wschodu. W niektórych z nich nazywa się go wręcz „królem instrumentów”. Ma bardzo autentyczne brzmienie, które nadaje mu mistyczny charakter. 

Czym jest oud? 

Oud to bezprogowy instrument strunowy, zwykle o 11 strunach ułożonych w 6 chórów. Brak progów jest najbardziej charakterystyczną cechą odróżniającą ouda od współczesnej lutni. Na oudzie grano kostką. Sprawdza się zarówno w muzyce tradycyjnej, jak i we współczesnych utworach. W zależności od regionu spotyka się różne rodzaje ouda, różnią się one także rozmiarem i materiałem, ale korpus zawsze pozostaje drewniany. Wszystkie te odmiany ouda w dobrej jakości znajdziesz na stronie Sala Muzik. 

Może Cię zainteresować: Jak skutecznie nauczyć się grać na oudzie?

Z jakiego regionu pochodzi oud? 

Oud wykorzystuje się w muzyce krajów Bliskiego Wschodu, Azji Środkowej i Afryki Północnej. Jest instrumentem niezbędnym zwłaszcza w takich krajach jak Egipt, Syria, Armenia czy Turcja. W zależności od regionu różnią się rozmiar, brzmienie, a nawet system strojenia ouda. W większości tych krajów używa się go w muzyce tradycyjnej, ale pojawił się też w nowoczesnych gatunkach, nawet w muzyce pop i rock. 

Jaka jest historia ouda?  

Oud uchodzi za jeden z najstarszych instrumentów muzycznych w historii. Pojawia się na freskach ściennych w grobowcach mezopotamskich i starożytnego Egiptu, datowanych na 16. wiek p.n.e. Choć kształt ouda różni się od tego z owych malowideł, jego budowa jest niemal taka sama jak perskiego barbatu, uznawanego za najbliższego przodka ouda. Postać, którą znamy dziś, przybrał w okresie islamskim i zaczął rozprzestrzeniać się na wszystkie kraje Bliskiego Wschodu. Oud, który w 15. wieku stał się centrum zainteresowania na dworze osmańskim, zyskał niezastąpioną wartość, a w 19. wieku sięgnęła po niego szeroka publiczność w tureckiej muzyce klasycznej.

Instrument oud trafił do Europy przez Hiszpanię. W 13. wieku krzyżowcy przywieźli go z powrotem do Europy, a z czasem przekształcił się w lutnię. Dlatego właśnie lutnia bierze swoją nazwę od ouda („le ut” w starofrancuskim), ale dodano jej cechy, których oud nie ma, na przykład progi. 

Istnieje też biblijna opowieść o historii ouda i jego wynalezieniu. Głosi ona, że wynalazcą był Lamech, potomek Caina w szóstym pokoleniu. Według legendy syn Lamecha zmarł wskutek choroby. Lamech kochał go jednak tak bardzo, że nie chciał go pochować, więc zawiesił jego ciało na drzewie. Z czasem rozłożone ciało zmieniło się w szkielet. Lamech wyrzeźbił z tego drzewa oud, nadając mu kształt przypominający szczątki syna, i grał na tym instrumencie, myśląc o ukochanym synu, aż do dnia swojej śmierci. 

 Może Cię zainteresować: Top 5 oudzistów na świecie