Najważniejsze tureckie instrumenty smyczkowe

Każda kultura ma własną barwę i własny puls. Dźwięki i ślady pozostawione przez dwa kontynenty i niezliczone cywilizacje przekazywano w tym kraju z pokolenia na pokolenie w ogromnej różnorodności. W sztuce i muzyce Turcja należy do miejsc, w których ta różnorodność widoczna jest najmocniej.

Pojawienie się wielu stylów muzycznych doprowadziło do rozwoju, a nawet wynalezienia dziesiątek różnych instrumentów przeznaczonych do rozmaitych gatunków. Odwiedzając Turcję, będziesz mieć okazję usłyszeć setki różnych brzmień i barw. Przygotuj się na spotkanie z tradycyjnymi tureckimi instrumentami muzycznymi.

O tureckich instrumentach smyczkowych

Turcja ma długie dziedzictwo muzyczne pełne odmiennych, a często i przeciwstawnych stylów. Turcja leży na skrzyżowaniu kultur Wschodu, Zachodu, Śródziemnomorza, Bliskiego Wschodu i islamu. Różnorodność kulturowa Anatolii jest tak bogata, że nawet w miejscowościach leżących tuż obok siebie widać znaczące różnice kulturowe. Ten barwny obraz dotyczy również tureckiej muzyki.

Turcja ma długą tradycję muzyki tradycyjnej, ukochanej przez wielu na Bliskim Wschodzie. Dzięki bogactwu tej tradycji muzycznej kraj ten jest domem dla szerokiego wachlarza odrębnych instrumentów.

Jakie są tureckie instrumenty smyczkowe

Tureckie instrumenty smyczkowe to kabak kemane, kemençe, kanun i santur.

Kabak kemane to instrument tradycyjny, który od dawnych czasów po dziś dzień zachował swój pierwotny wygląd. Kabak kemane to jedyny w swoim rodzaju przykład instrumentów tureckiej muzyki ludowej — strunowych, ostrunionych i krytych skórą. Jego początki sięgają Azji Środkowej. To ludowy instrument o dwóch lub trzech strunach, z pudłem rezonansowym krytym skórą. Bywa różny w zależności od regionu i formy.

Kemençe to nazwa nadana dwóm odrębnym instrumentom strunowym, z których jeden używany jest w muzyce osmańskiej, a drugi w muzyce ludowej znad Morza Czarnego. Określenia „armudî kemençe” i „fasil kemençe”, którymi do połowy dwudziestego wieku nazywano pierwszy z nich, ustąpiły najwyraźniej miejsca nazwie „kemençe klasyczne”. Drugim jest tradycyjny instrument zwany „kemençe czarnomorskim”. „Kemençe tradycyjne” to niewielki instrument o długości 40-41 cm i szerokości 14-15 cm. Pudło rezonansowe w kształcie połowy gruszki, eliptyczną „główkę” oraz „gryf” trzonu wycina  się z jednego kawałka drewna.

Historia kanunu jest długa i sięga czasów przed naszą erą. Zbudowano go w XIX wieku. Najstarszy znany kanun odkryto w Nimrud, asyryjskiej metropolii. Kanun to bezprogowy instrument strunowy o 24 do 27 chórach strun. Na każdą wysokość dźwięku przypadają trzy struny, które ją wybrzmiewają. Jego konstrukcja przypomina układ dźwiękowy klawesynu. Struny wykonane są z nylonu opracowanego specjalnie na potrzeby instrumentów muzycznych. Na początku zamiast nylonowych strun używano strun jelitowych.

Santur uchodzi za odmianę tradycyjnego sazu. To jeden z mniej znanych instrumentów strunowych. Gra się na nim małymi pałeczkami albo młoteczkami. Można go opisać jako instrument, na którym da się grać solo albo w połączeniu z innymi. Santur znany jest również z podobieństwa do kanunu.