Porady przy zakupie tureckiego kanunu

Kanun to tradycyjny bliskowschodni instrument strunowy. Gra się na nim, szarpiąc struny palcami albo elastycznymi kostkami przymocowanymi do pierścieni na palcach. Kanun kładzie się płasko na kolanach muzyka albo na niewielkim stoliku.Gdy mowa o muzyce tureckiej, kanun jest jednym z pierwszych instrumentów, jakie przychodzą do głowy. Ma kojące, spokojne brzmienie i można na nim grać solo albo w zespole. Nazwa kanun pochodzi od arabskiego słowa qanun, które pierwotnie oznacza „regułę” lub „prawo”. Według różnych źródeł we wczesnym okresie świata islamu kanun służył celom dydaktycznym: do nauczania systemów dźwiękowych i zasad akustyki — i stąd wzięła się jego dzisiejsza nazwa.

Kanun powstał w Azji Środkowej, a następnie trafił do Anatolii wraz z migracją Turków, skąd rozprzestrzenił się na kolejne regiony: do Armenii, Persji, świata arabskiego i nawet do krajów zachodnich, takich jak Grecja. Kanun ma długą historię, więc pojawia się w rozmaitych opowieściach i dawnych podaniach wielu kultur. Przez długi czas grano na nim głównie w arabskich prowincjach Imperium Osmańskiego; instrument był też szczególnie lubiany i chętnie używany przez kobiety.

Jakie cechy ma kanun?

Kanun należy do instrumentów strunowych i ma kształt trapezu. Taka forma pozwala różnicować długość strun. Po lewej stronie znajdują się kołki stroikowe, zwane też „burgu”, którymi stroi się instrument. Turecki kanun ma 24, 25 lub 26 chórów po dwie lub trzy struny każdy (co zwykle daje w sumie 75 strun).  Do 20. wieku struny wykonywano ze zwierzęcych jelit. Współczesne konstrukcje kanunu korzystają ze strun nylonowych, bo są trwalsze i dają nieco mocniejszy dźwięk. Poza tym kanun zyskuje coraz większe znaczenie — nie tylko w tradycyjnej roli instrumentu towarzyszącego śpiewakowi w zespole, lecz także jako pełnoprawny instrument solowy.

Po lewej stronie instrument ma też specjalne metalowe dźwigienki zwane „mandal”. Nie było ich aż do lat 1870. Jak podaje znany turecki muzykolog Rauf Yekta, rozwiązanie to dodano dlatego, że wcześniej wykonawca, chcąc podwyższyć lub obniżyć dźwięk konkretnego chóru, mógł jedynie przycisnąć struny palcem. Brak możliwości zmiany wysokości dźwięku strun stworzył potrzebę dodania mandali. We współczesnym tureckim kanunie przypada od sześciu do piętnastu mandali na każde trzy struny, a wykonawca może je szybko przestawiać w trakcie gry.

Na prawym końcu instrumentu struny są napięte nad mostkiem zwanym „eşik”, wykonanym ze skóry jagnięcej lub rybiej. Na kanunie gra się na kolanach, w pozycji siedzącej, szarpiąc struny dwiema kostkami – po jednej na każdą rękę – wykonanymi ze szylkretu.

Na co zwrócić uwagę przy zakupie kanunu

Turecki kanun to jeden z najważniejszych instrumentów klasycznej muzyki tureckiej, a jak przy każdym instrumencie, wybór i zakup tego właściwego wymaga dużej uwagi. Sercem kanunu są mandale. Muszą być bardzo solidne, żeby instrument dawał doskonały dźwięk i trzymał intonację oraz strój. Bardzo ważne jest też to, jak mostek osadzono na skórze. Jeśli przy budowie nie zastosowano solidnej metody, mostek straci swoje pierwotne położenie i uszkodzi membranę.

Gdzie go kupić?

Jeśli należysz do osób zdecydowanych, żeby grać na tym pięknym instrumencie, pierwszym miejscem, w którym warto szukać, jest nasz sklep. Budujemy wyłącznie ręcznie robione, profesjonalne kanuny, byś mógł czerpać z gry wyjątkową radość. Niezależnie od Twoich potrzeb dajemy Ci tylko najwyższą jakość i staranne wykonanie.

Turecki kanun, należący do rodziny instrumentów strunowych, znany jest właściwie jako instrument. Przyjrzyjmy się kilku wskazówkom, które warto znać przy zakupie kanunu.

Ten potomek starożytnej egipskiej harfy był przede wszystkim nieodłączną częścią muzyki arabskiej. Korpus tureckiego kanunu składa się z 24 chórów strun wysokich, z których każdy liczy trzy struny, oraz z trapezowej płaskiej płyty, w której napięto 81 strun w grupach po trzy. Instrument kładzie się na kolanach muzyka albo na stole. Struny tureckiego kanunu szarpie się dwiema kostkami — po jednej przymocowanej do palca wskazującego każdej ręki. Długi mostek po prawej stronie instrumentu opiera się na okienkach zaciągniętych skórą kozią lub rybią, które przenoszą rezonans do pudła. Po lewej stronie każda struna przechodzi nad szeregiem małych mosiężnych dźwigienek służących do mikrotonowych zmian wysokości dźwięku.

Ponieważ kanun ma tylko 8 dźwięków w oktawie, muzyk najpierw ustawia dźwigienki tak, by uzyskać skalę makamu, od którego zaczyna. Gdy trzeba modulować do innego makamu, muzyk przestawia część dźwigienek w przód i w tył lewą ręką. Szybką modulację można też wykonać kciukiem lewej ręki, chwilowo podwyższając strojenie wybranych strun.

Oto wskazówki, które warto znać, kupując turecki kanun.

• Bardzo istotne jest to, z jakiego materiału wykonano turecki kanun. W grę wchodzą świerk, jawor, buk, grab lub lipa. Jedną z największych zalet kanunu jest to, że powstaje z połączenia różnych gatunków drewna. Z tego powodu etap budowy jest bardzo drobiazgowy. Do zdobień na zewnątrz instrumentu można przy tym użyć jeszcze innych materiałów. O ile drewno użyte na płytę wierzchnią wpływa na brzmienie, o tyle drewno ażurowej kratownicy pełni funkcję wyłącznie wizualną. W partiach zdobniczych przeważa świerk i buk. Lipa jest częsta w spodniej płycie i w części podstrunnicy. Na tym etapie najważniejsze jest, by dokładnie przyjrzeć się materiałom, zanim kupisz turecki kanun. Kanuny ze świerku utrzymują określony poziom brzmienia, natomiast kanuny z platanu potrafią czasem nie utrzymać równowagi.
• Podczas gry na tureckim kanunie jednym z czynników, które trzeba wziąć pod uwagę, jest kontrola wzrokowa. Duże znaczenie ma tu kolor instrumentu. Barwa kanunu zależy od koloru materiału, z którego go zbudowano. Ważna jest różnica kolorystyczna między korpusem kanunu a strunami. Struny są przezroczyste, więc trudno je śledzić wzrokiem. Najbardziej pomaga tu korpus o ton ciemniejszy. O kolorze decyduje materiał użyty na spód. Wiele zależy też od zaawansowania muzyka: im lepiej opanujesz turecki kanun, tym częściej Twój wzrok będzie kierował się na podstrunnicę, a nie na struny. Ręka zacznie wtedy trafiać w struny odruchowo.

• Kolejnym ważnym elementem w tureckim kanunie jest strojenie. Jak w każdym instrumencie, poprawne nastrojenie kanunu jest bardzo ważne. Instrument źle nastrojony po prostu nie zabrzmi właściwie. Liczy się tutaj dopasowanie kołków do deski kołkowej. W ostatnim czasie stale rośnie popularność kołków z tworzywa. Choć nie ma jednego idealnego materiału, ważne jest, by kołki i deska kołkowa powstały w tej samej jakości wykonania. Kołki drewniane są mniej trwałe od plastikowych, bo z czasem się luzują i tłuszczą. Nie znaczy to jednak, że każdy plastikowy kołek posłuży długo. Trzeba zwrócić uwagę na to, jakiej jakości są same kołki.
• Kolejną rzeczą, na którą warto zwrócić uwagę, kupując turecki kanun, jest wybór mandali. Zasadniczo stosuje się 3 rodzaje mandali. Najczęściej wybierane są chromowane, ale niosą ze sobą pewne trudności. Chrom to bardzo twardy materiał, który potrafi utrudnić przesuwanie i wywołać niepożądane brzęczenie. Niezależnie od materiału mandala i od tego, jak bardzo go zmiękczono, do zrywania strun i tak może dochodzić. Ważne, by trafić na wykonanie, które ogranicza to do minimum.
• Wybór kostek i pierścieni to jedna z kwestii, które trzeba wziąć pod uwagę, kupując turecki kanun. Także tutaj liczy się dobre wykonanie kupowanego osprzętu. Nawet jeśli wpływ tych akcesoriów nie jest bardzo duży, wciąż pozostają ważnym czynnikiem, o którym warto pamiętać.

Może Ci się też spodobać: https://salamuzik.com/products/professional-turkish-kanun-mk-123