سنتور فارسی باکیفیت NAS-202

• کوک: گام G
• ابعاد: 90 × 26.5 × 7 سانتی‌متر
• وزن خالص: 2.90 کیلوگرم (محدوده 2.80–3.10 کیلوگرم)
• سیم‌ها: برنج و فولاد
• چوب: گردو
• 9 خرک (9 پل)

همراه با کیف سخت، سیم‌های اضافی، دو مضراب و آچار کوک ارائه می‌شود.

درباره سنتور

سنتور، که تاریخی حدود 3500 ساله دارد، از کلمه «Psanterin» ذکر‌شده در تورات گرفته شده است. توسط عبرانیان و با تغییرات جزئی در مصر، اروپا و ایران استفاده می‌شد.

در ترکیه در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به کار رفت، به‌ویژه توسط Santurî Ethem Bey و Ziya Santur (1862–1952).

«دالسیمر کلاسیک»، که معمولاً به شکل جعبه‌ای ساخته‌شده از گردو و چوب‌های نادر مشابه است، از 72 تا 160 رشته تشکیل شده است. این سیم‌ها با ضربه زدن مضراب‌های کوچک (زخمه) که آن‌ها نیز از چوب ساخته شده‌اند نواخته می‌شوند. سازهایی که هم زهی و هم کوبه‌ای هستند کوردوفون نامیده می‌شوند. این ساز از نظر شکل شبیه قانون است.

سنتور سالیان متمادی در موسیقی عثمانی به کار رفته و از دیرباز در بسیاری از کشورهای اروپایی و آسیایی جاافتاده است. اما در ترکیه به دلیل نبود بنیان مناسب در نظام موسیقی ترکی، سازی خاص باقی ماند. پس از آغاز قرن بیستم علاقه تازه‌ای به این ساز پدید آمد، هرچند محدود باقی ماند.

برخلاف قانون، هر دو طرف بدنه ذوزنقه‌ای است. سنتور فارسی از گروه‌هایی از سه سیم کشیده‌شده روی یک جعبه ذوزنقه‌ای چوبی تشکیل شده است. تعداد این گروه‌های سیم به تدریج با گذشت زمان افزایش یافت و دامنه صدایی این ساز را گسترده کرد. سیم‌ها توسط خرک‌های قرارگرفته روی صفحه صوتی به دو یا سه گروه تقسیم می‌شوند.

سنتور با زدن مضراب‌های کوچک با نوک‌های لاستیکی بر روی سیم‌ها نواخته می‌شود.

در قرون وسطی، سنتور فارسی در ایران بسیار رایج بود. مورخان اتفاق نظر دارند که این ساز از ایران به همه کشورهای شرق و غرب راه یافت. اگر یانگ‌چین چینی را کنار بگذاریم، تمام سازهای از نوع «سنتور» که در قرون وسطی و پس از آن به کار رفته‌اند، ذوزنقه‌ای شکل هستند.