Przegląd historii dafu w Iranie

Daf to jeden z irańskich bębnów i instrument duchowy, ponieważ dawniej grano na nim wyłącznie w takijach i chanakach w Kurdystanie. Dźwięk tego starego instrumentu niesie mantry duchowych wyznawców drogi sufickiej. Szukając dafu, autor stwierdził, że (zanim daf wszedł do muzyki irańskiej w ciągu ostatnich 3 dekad) nigdzie poza Kurdystanem nie znaleziono kolebki tego instrumentu.

Instrumentu tego jako pierwszy użył mój ojciec, profesor Hasan Kamkar, w Kurdystanie, w zespole działającym w sektorze kultury i sztuki, a potem, w roku 1353 (1974), wystąpiłem z tym instrumentem w zespole Seyda Music Group. W istocie od tego momentu widzimy rozwój tego instrumentu.

Po tym okresie użycie dafu w muzyce irańskiej rosło wykładniczo, tak że dziś widzimy ten instrument w większości tradycyjnej muzyki irańskiej, w folklorze, a nawet w orkiestrach symfonicznych i w muzyce pop. Patrząc wstecz na czasy, gdy gra na nim była rzadkością, jestem świadkiem rosnącego zainteresowania tym instrumentem wśród dzisiejszych młodych muzyków i całym sobą czuję zadowolenie i wzruszenie, bo szkoda byłoby, gdyby słodkie brzmienie tego instrumentu pozostało wyłączną własnością ciemnych zakątków Darvisów z Sanandadżu.

Niektórzy uważają, że daf nie miał miejsca w naszej tradycyjnej historii muzyki, a inni mówią, że wobec obecności potężnego instrumentu, jakim jest tombak, używanie dafu jest bezcelowe, a jego istnienie sprawiło, że obecność tombaka stała się mniej znacząca. Prawda jest jednak taka, że daf ma korzenie w odległej przeszłości, podczas gdy początków tombaka nie da się cofnąć dalej niż 400 lat wstecz.

Mam nadzieję, że to, co tu napisano, nie zostanie źle zrozumiane jako moja osobista opinia; sam uchodzę za grającego na tombaku i jego miłośnika. W istocie wszystkie obrazy, dzieła sztuki, a także poezja pokazują silną obecność dafu i w żadnym z tych dzieł nie ma wzmianki o obecności tombaka w dawnej historii muzyki.

Nieobecność instrumentu daf przez ostatnie 25 lat nie wynika z nieznajomości spowodowanej historią muzyki i zamkniętością muzyków, lecz z sił samej historii.

Krótko mówiąc, muzyka była w tym okresie odosobniona i przeszła przez ten straszny czas dzięki mistycznej cierpliwości.

Kamance znalazła swoje miejsce w obrzędach Lorestanu, Tanbur był towarzyszem sufich z Kermanszahu, naqareh, tabl, carna i sorna nadawały barwę i życie ceremoniom żałobnym, a daf i semsal były oddechem darvisów z kurdyjskich chanak (domów sufickich). W tych czasach instrumenty albo popadały w zapomnienie, albo grano na nich potajemnie w różnych rejonach, albo przekazywano je od jednego muzyka do następnego, nowym pokoleniom. Daf miał u Darvisów tak wysoką pozycję, że gdy jego membrana pękała, wierzono, iż daf stał się dafem-męczennikiem.

Napisanie o historii dafu jeszcze raz wymaga osobnej okazji. Poprzestanę na tym krótkim tekście, w nadziei, że w przyszłości inni będą kontynuować poszukiwania w tej ważnej sprawie.

Ten artykuł pochodzi z A Review On The History Of Daf İn Iran By Bijan Kamkar