Wszystko o duduku

Od zarania w życiu ludzi powstawały różne instrumenty muzyczne. Instrumentów strunowych, perkusyjnych czy dętych używano czasem do śpiewania lamentów, a czasem do wzmocnienia radosnych chwil.

Duduk, rozwinięty zwłaszcza w Azji Środkowej i w regionie Kaukazu Południowego, zajął miejsce wśród czołowych instrumentów tego regionu spośród instrumentów dętych. Ten instrument o niepowtarzalnym brzmieniu bywa różnych rozmiarów i długości.

Muzyka, która jest innym sposobem wyrażania siebie, to język uniwersalny. Kraje świata, które nie znają swoich języków, dzielą się kulturowo, słuchając nawzajem swoich ludowych melodii.

Duduk, znany w ludzie także jako balaban, należy do instrumentów dętych i służy do grania melodii, które swoją niepowtarzalną barwą urzekają ludzi i koją. Te instrumenty, które najlepiej oddają lokalne melodie, należą do wartości kulturowych ludu. W ten sposób wyraz staje się mocniejszy i powstaje lokalna kultura muzyczna. W ten sposób towarzyszą muzyce jako uniwersalnemu językowi promocji i rozpowszechniania.

Czym jest duduk?

To narzędzie, robione z grabu, śliwy, buku albo orzecha, musi powstawać w szczególnych wymiarach i z troską. Ma korpus złożony z dwóch części. Ma 9-10 wysokości dźwięku, które ucho ludzkie potrafi uchwycić.

Może mieć 20 albo 22 mm średnicy. W górnej części głównego korpusu jest płaski, szczególny element, który wydaje dźwięk. Jego długość to około 280-300 mm. W niektórych regionach nazywa się go też mey. Składa się z długiej trzciny. Z przodu trzciny jest 7 otworów o różnej wielkości, ustawionych w rzędzie, a 1 z tyłu.

Po zadęciu każde wyjście powietrza przez te otwory daje inny dźwięk albo inną częstotliwość. W ten sposób pewne otwory się zamyka, pewne można otworzyć i uzyskać współbrzmienie.

Historia i rozwój duduku

Duduk, sięgający tysięcy lat wstecz, to instrument, który w różnych regionach nosił różne nazwy, ale w istocie jest podobny. Ten instrument dęty, zwany mait albo monaulos w hellenistycznym Egipcie, znano jako aulio w czasach cywilizacji Anatolii i Mezopotamii. Można powiedzieć, że to instrument w pełni regionalny, bo zaprojektowano go najbliżej dźwięków kulturowych.

Znany jest w regionach takich jak Azja Środkowa, Azerbejdżan, Armenia i Gruzja, a używa się go od wielu lat. Ormianie nazwali go lokalnie duduk, Azerowie balaban, a Gruzini duduki.

Mey i duduk nieco się od siebie różnią. Są różnice w dźwięku i intonacji. Barwy duduku są bardziej miękkie, zadymione i aksamitne. Mey natomiast ma głos, który określa się jako szeptany albo dudniący. Nawet mistrzowie rozróżniają te dwa podobne instrumenty jako żeński i męski.

Może Ci się też spodobać: Czym różnią się i w czym są podobne muzyka turecka, arabska i perska?

Jak zrobić duduk?

Przy budowie duduku używa się odpowiednich gałęzi drzew dostępnych w regionie. Wybiera się na ogół drzewa miękkie i łatwe w obróbce, takie jak śliwa, orzech, buk. Odpowiednią gałąź się wydrąża i uzyskuje długi walec o właściwym rozmiarze. Wykonanie musi być bardzo skrupulatne i czyste. Nawet najmniejszy zadzior, który mógłby zostać w otworach, wpływa bowiem na jakość dźwięku.

 Może Ci się też spodobać: Ali Riza Acar, wytwórca instrumentów dętych drewnianych: zurna, mey, kaval, duduk

Kiedy główny korpus jest już starannie przygotowany, otwiera się go, mierząc poprawnie miejsca na otwory. Na drugim etapie budowy duduku z drobiazgową robotą wykonuje się strefę zadęcia. Ta część jest bardziej płaska. Żeby jednak proces zakończyć, połączenia trzeba wykonać z najwyższą starannością i bez najmniejszego błędu. Dzięki temu instrument potrafi wydać skuteczniejsze i celniejsze dźwięki.

Choć mey, balaban i duduk są do siebie podobne, fizycznie to osobne instrumenty. Wydobywany dźwięk każdego z nich bywa inny za sprawą drobnych różnic fizycznych na etapie budowy.

Instrumenty potrafią wydać dźwięki wysokie, twardsze albo bardziej żywe i precyzyjne. Dlatego ważne, żeby przetestować narzędzie, które chcesz kupić. Wybór wykonania ręcznego zamiast fabrycznego pomoże, by dźwięk był coraz lepszy. Po zakończeniu prac duduk odpowiednio się suszy, lakieruje i poleruje. W tych procesach należy zwracać uwagę, żeby unikać uwagi i pracy drewna. Trzeba też właściwie dbać o instrument i go przechowywać, żeby uniknąć takich spraw jak rozluźnienie i zmiana dźwięku z czasem.

Może Ci się też spodobać: https://salamuzik.com/blogs/news/guide-of-persian-music