HISTORIA KANUNU

W krajach Bliskiego Wschodu i w Turcji kanun jest nieodzownym instrumentem orkiestry. Kanun to instrument strunowy o przyjemnym brzmieniu i barwie. Historycznie istnieją instrumenty strunowe o przyjemniejszym brzmieniu niż kanun. Zwłaszcza cywilizacja egipska i Sumerowie zaliczają się do tych nazw. Wśród instrumentów starożytnych Egipcjan i Sumerów były instrumenty strunowe, które można uznać za przodków kanunu.

Mówi się, że słynny uczony Farabi stworzył kanun na podstawie instrumentów strunowych. Po Farabim kanun, który zajmuje wybitne miejsce wśród tradycyjnych instrumentów arabskich, spokrewnił się z santorem oraz z zachodnim klawesynem.

Na kanunie gra się, szarpiąc struny palcami albo elastycznymi kostkami przymocowanymi do pierścieni na palcach. Kanun kładzie się płasko na kolanach muzyka albo na niewielkim stoliku. Choć w różnych krajach używa się kanunów o różnych rozmiarach, podstawowe cechy instrumentu nie zmieniają się — poza liczbą strun. Stojące, trapezowe pudło kanunu wykonuje się z drewna.

WSZYSTKO O TURECKIM KANUNIE

Turecki kanun pojawia się w dawnych podaniach o długiej historii, w rozmaitych opowieściach i w wielu kulturach. Przez długi czas grano na nim głównie w arabskich prowincjach Imperium Osmańskiego, a instrument był bardzo lubiany przez kobiety, które chętnie po niego sięgały.

Turecki kanun to starożytna harfa, na której gra się na kolanach. Obejmuje 3,5 oktawy i daje nieskończone możliwości brzmieniowe dzięki niepowtarzalnemu rozwiązaniu, jakim są „mandale” (po turecku), pozwalające grającemu zmieniać wysokość dźwięku pojedynczej struny. To właśnie ta cecha wyróżniła turecki kanun. Kanun turecki należy do najbardziej fascynujących instrumentów świata: ma bogate, poruszające brzmienie, a przy tym wyrafinowany charakter.

Turecki kanun, jeden z nieodzownych instrumentów dzisiejszych zespołów tureckiej muzyki klasycznej, uchodzi za instrument o stałym stroju — zarówno dlatego, że strój się nie rozstraja, jak i dlatego, że liczba strun jest duża; strojenie wszystkich pozostałych instrumentów odbywa się według tureckiego kanunu.

Ten instrument, używany przez pewien czas w 17. wieku, nie zdołał wzbudzić spodziewanego zainteresowania, a potem odzyskał je dzięki Kanuniemu Hacı Arifowi Beyowi i jego dziełom..

BUDOWA TURECKIEGO KANUNU

Turecki kanun ma 24, 25 albo 26 chórów strun, po dwie lub trzy struny każdy (co zwykle daje w sumie 75 strun). Grubość tych strun, od góry do dołu, wynosi: 0,60 mm, 0,70 mm, 0,80 mm, 0,90 mm, 1,00 mm, 1,10 mm i 1,20 mm średnicy. Do czasu powstania zakładów petrochemicznych struny do tureckiego kanunu wytwarzano w różnych grubościach, susząc i obrabiając jagnięce jelita.

Po powstaniu przemysłu petrochemicznego pozyskuje się je natomiast z surowca „nylon-6”, który jest produktem tej gałęzi przemysłu.  Do 20. wieku struny wykonywano ze zwierzęcych jelit. Współczesne konstrukcje kanunu korzystają ze strun nylonowych, bo są trwalsze i dają nieco mocniejszy dźwięk. Poza tym kanun zyskuje coraz większe znaczenie — nie tylko w tradycyjnej roli instrumentu towarzyszącego śpiewakowi w zespole, lecz także jako pełnoprawny instrument solowy.  We wczesnym okresie zamiast strun nylonowych stosowano struny z jelita.

 Instrument ma prostą skrzynię, którą bez trudu wykona każdy stolarz.

Gdzie go kupić?

Jeśli należysz do osób zdecydowanych, żeby grać na tym pięknym instrumencie, pierwszym miejscem, w którym warto szukać, jest nasz sklep. Budujemy wyłącznie ręcznie robione, profesjonalne kanuny, byś mógł czerpać z gry wyjątkową radość. Niezależnie od Twoich potrzeb dajemy Ci tylko najwyższą jakość i staranne wykonanie.