Wszystko o bębnie udu

Perkusja to jeden z najważniejszych elementów afrykańskiej muzyki ludowej. Jako bębny mówiące, dźwięk bębnów przez całe stulecia służył za wiadomość niosącą określone znaczenie. Rytm bębna i perkusji był też sprzętem domowym, tak jak instrumenty muzyczne. Dziś kultura afrykańska wykształciła mnóstwo instrumentów perkusyjnych znanych na całym świecie. Afrykańscy muzycy mają więc dostęp do powszechnie używanych bębnów, takich jak bęben udu.

Udu znaczy naczynie w języku Igbo. To gliniany garnek z otworem na górze i z boku; gra się na nim, uderzając dłońmi. Każdy bęben udu ma własne walory. Można na nich grać, uderzając w bęben dłonią albo opuszkami palców. Faktura powierzchni daje odmiany brzmienia, tworząc dźwięki tarcia.
Bęben udu ma bardzo jasne i wilgotne brzmienie. Główny korpus bębna udu jest idealny dla grających na kongach i bongosach. Między komorami powstają bogate i wspaniałe faktury. Komory dają miękkie, suche tony basowe, a płaska komora — jasne, ostre tony. Jego dźwięki mogą też przypominać dumbek albo tablę.

Może Ci się też spodobać: https://salamuzik.com/blogs/news/all-about-darbuka-instrument

Historia bębna udu

Bęben wywodzi się z liczących stulecia dawnych kultur i tradycji afrykańskich. Udu to jeden z tych instrumentów perkusyjnych. Mieszkańcy Nigerii mają taki właśnie rodzimy instrument. Udu ma jednak pewną osobliwą cechę. Wypracowały je kobiety z Nigerii z glinianych garnków. U Igbo tych glinianych garnków używano do noszenia wody. W domach kobiety przechowywały w nich ziarno i żywność. Służyły jednak także rojom pszczół. Ludzie zbierali potem miód z udu. Można więc powiedzieć, że były całkiem pomocne rolnikom Igbo.
Ta cecha i cały rozwój nie były w kulturze afrykańskiej przypadkiem. Nie tylko jako przedmiot domowy, lecz także jako przedmiot obrzędowy służyło kobiecym ceremoniom, zwłaszcza w kulturach tradycyjnych. Potem bęben udu rozwinął się i rozprzestrzenił po całym świecie. Używano go w afrykańskiej muzyce pop, w występach akustycznych, w zespołach i w kościołach na całym świecie.
Dziś nie tak łatwo dotrzeć do tego instrumentu. Nie jest powszechnie używany. Jeśli jednak chcesz mieć bęben udu, zajrzyj na naszą stronę. Udu, które sprzedajemy w naszym sklepie, są ręcznie robione i profesjonalne.

Jak powstaje bęben udu

Głównym materiałem korpusu jest ziemia, więc to instrument w 100% naturalny. Powstaje przez mieszanie ziemi z różnych regionów Anatolii, leżakowanie jej i doprowadzanie do stanu użytkowego, bez żadnych szablonów, w całości ręcznie na kole garncarskim/tokarskim, zgodnie z technikami hetyckimi.

Na tym etapie zostawia się go do wyschnięcia tak, żeby nie był wystawiony na słońce i wiatr. Podczas suszenia opracowuje się całkowicie improwizowane reliefy, a potem instrumenty poleruje się i przygotowuje do wypału. W naturalnym piecu pali się drewno, kilka rodzajów słomy, trociny, nawóz, pestki winogron i odpady, a wypał trwa 1 pełny dzień; stopnie wypału dobiera się do pożądanego brzmienia. Na ostatnim etapie proces produkcji kończy barwienie i retusz.

Do produkcji udu najchętniej wybiera się wrzesień i październik. Instrument używany jest głównie w pomieszczeniach i przy nagraniach studyjnych. Jego korzenie sięgają starożytnego Egiptu, Bliskiego Wschodu i Afryki; nazywa się go udu.

Udu to instrument, na którym gra się rękami, a szczególny, niepowtarzalny dźwięk basowy uzyskuje się przez szybkie uderzenie w duży otwór. Mocniejsze uderzenia i klapsy dają głośniejsze dźwięki, a powolne stuknięcia palcami — podstawowe dźwięki basowe. Dziś instrument wybierają perkusjoniści grający w różnych stylach. Od udu wywodzi się też wiele instrumentów tradycyjnych i współczesnych, takich jak bębny udu.

Czym jest bęben udu?

Bęben udu wymyśliły kobiety Igbo w południowej Nigerii. Tradycyjnie należy też do kobiecych przedmiotów obrzędowych. Zwykle jest wykonany z gliny, w kształcie naczynia o wąskiej szyjce, przypominającego wazę, z okrągłym otworem z boku obok otworu na górze. Gra na bębnie udu zależy — jak przy wszystkich bębnach — od samego grającego. Najważniejsze przy grze na bębnie jest to, że technika bywa różna. Instrument ma kilka otworów z boku i na górze. Trzeba więc bębnić dłonią albo palcami. To właśnie kształtuje i zmienia barwę głosu bębna.

Bęben udu różni się od zwykłego zestawu perkusyjnego, bo jest zrobiony z gliny. Nie ma więc skóry ani membrany nad otworem. Od bębna udu wywodzą się jednak inne instrumenty, takie jak utar, kim-kim, zarbang-udu. Są do niego podobne. Na bębnie udu gra się ręką. Grający na udu uzyskuje dźwięk basowy, szybko uderzając w duży
otwór. Coś takiego można zmieniać. Grając na bębnie udu, można używać obu rąk i palców. Dziś bęben udu jest szeroko używany przez perkusjonistów podczas występów i koncertów na całym świecie.

Może Ci się też spodobać: https://salamuzik.com/blogs/news/all-about-oud-instrument

Jak grać na bębnie udu?

Bęben udu ma mały otwór, który zbiera powietrze i niesie dźwięk. Ma szeroką paletę różnych głosów. Używa się go zwłaszcza do uzyskiwania dźwięków basowych. Te uderzenia napędzają rytm utworu i zespołu. Potrafi dać głęboki dźwięk albo krótki, przypominający klaśnięcie. Na bębnie udu gra się przez stukanie i przesuwanie rąk nad otworem. Ręce i palce nad otworem oraz oddalone od niego dają różne dźwięki. Najważniejsza część bębna udu to boczny otwór. Sprawia on, że dźwięk przechodzi z niskiego na wyższy. Żeby uzyskać taki efekt, zakryj boczny otwór dłonią i natychmiast ją zabierz.

Na instrumencie udu gra się przez stukanie, co jest kolejną ważną sprawą przy grze na bębnie udu. Możesz wydobywać głębokie, basowe dźwięki, a także krótkie i głośniejsze uderzenia. Dwiema rękami możesz układać dźwięki basowe i te przypominające klaśnięcia, a potem mieszać te rytmy.

Na koniec: do gry na bębnie udu przyda Ci się pewna wprawa, bo trzeba panować nad wszystkimi palcami. Wtedy uzyskasz właściwe uderzenie.