Jak nastroić perski tar

Tar to irański instrument z długim gryfem i wciętym pudłem rezonansowym, obecny w wielu kulturach i krajach, w tym w Iranie, Azerbejdżanie, Armenii, Gruzji i innych w pobliżu Kaukazu. Starsza i pełniejsza nazwa tāru to čāhārtār lub čārtār, co po persku znaczy „cztery struny”. W tych instrumentach dźwięk powstaje początkowo z naprężonej, drgającej struny. Nazywa się je również chordofonami. Perski tar bywa też nazywany „Târ-e Shirâz”, czyli tarem z Szirazu. Perski tar to instrument strunowy szarpany, co oznacza, że do szarpania lub uderzania strun używa się kostki. Perski tar jest instrumentem progowym, ma więc progi przywiązane do gryfu.

Powstał w 18. wieku i stał się jednym z najważniejszych instrumentów muzycznych w Iranie i na Kaukazie, zwłaszcza w perskiej muzyce klasycznej.

Pudło rezonansowe perskiego taru ma kształt podwójnej czaszy wyciętej z drewna morwowego, a wierzch pokrywa cienka membrana z naciągniętej skóry jagnięcej. Mniejsza czasza nazywa się „Naqareh”, a większa „Shekam”. Po złożeniu obu połówek pudła dokłada się gryf, a następnie Sarpanje, czyli główkę z kołkami. Gryf ma długość od 45 do 50 cm i zwykle zdobią go dwa równoległe rzędy kości z ciemną drewnianą wstęgą pomiędzy nimi.

Może Cię też zainteresować: Wszystko o perskim tarze

Perski tar ma trzy chóry strun, z których każdy tworzą dwie struny metalowe. Dwie struny pierwszego chóru (pierwsza i druga struna licząc od dołu) noszą nazwę „białych strun”, są strojone współbrzmiąco i wykonane ze stali. Dwie struny drugiego chóru (trzecia i czwarta struna od dołu) noszą nazwę „żółtych strun”, są strojone w unisonie i wykonane z brązu lub brązu fosforowego. Dwie struny trzeciego chóru (piąta i szósta struna od dołu) mają różne nazwy i są strojone w oktawie albo do różnych dźwięków. Cieńsza struna trzeciego chóru nosi nazwę „struny dronowej” i jest ze stali, a grubsza nazywa się „struną basową” i jest z brązu lub brązu fosforowego. Struny perskiego taru mają różne grubości. Grubości te dobiera się w tysięcznych częściach metra.

Tar można stroić na różne sposoby. Niektóre stroje są jednak preferowane bardziej niż inne w przypadku określonych dastgahów. Skala taru obejmuje niemal dwie i pół oktawy. Podstrunnica ma od dwudziestu pięciu do dwudziestu ośmiu przestawnych progów z jelita. Progi te wskazują położenie dźwięków i są wykonane z jelita owczego. Na tarze gra się kostką, zwykle mosiężną, o długości 3 cm. Połowę kostki pokrywa się woskiem, żeby grający mógł ją wygodnie trzymać. Ostatnio produkuje się też kostki plastikowe.

Jak nastroić perski tar?

W perskim tarze dolna para strun (zwana białymi strunami) jest strojona na C. Środkowa para strun (znana jako żółte struny) jest strojona na G, a piąta i szósta struna od dołu (nazywane odpowiednio Zang i Bam) są strojone na C. Tak samo jest w setarze, z tą różnicą, że w setarze struny dolna i środkowa są pojedyncze. W setarze trzecia struna od dołu nazywa się Moshtagh. Przy takim stroju nazwy progów na dolnej strunie (Bam) są takie same jak na strunie białej (lub strunach białych).

Może Cię też zainteresować: Wszystko o perskim setarze

Nasze zalecenie, jak nastroić perski tar, zobaczysz w filmie na YouTube poniżej.