Czym jest darbuka?

Instrument o otwartym tyle, z długą kotwicą, wykonany z wypalanej gliny albo z aluminium i podobnych metali, używany jako sposób wystukiwania rytmu w muzyce tureckiej.

Darbuka to instrument perkusyjny, na który często natrafisz na ziemiach anatolijskich; wnosi on do muzyki tureckiej bliskowschodni powiew. Leży u podstaw muzyki rozrywkowej najwyższej próby, a rytm, który tworzy, sprawia, że ludzie nie mogą usiedzieć w miejscu.

 Może Ci się też spodobać: Przewodnik po muzyce tureckiej

Darbuka, na której gra się zwykle w muzyce ludowej, bywa w Anatolii często używana na weselach i przy szczególnych zabawach. Od czasów starożytnych w cywilizacjach anatolijskiej, środkowoazjatyckiej i mezopotamskiej używano wielu instrumentów podobnych do darbuki, o rozmaitych kształtach i rozmiarach. Do dziś bardzo się zmieniła i pojawiała się też na tych obszarach.

Darbuka, która ma ważne miejsce w kulturze rozrywki na rozległych i głęboko zakorzenionych obszarach, ma zwykle wygląd rury szerokiej z jednej strony i wąskiej z drugiej; skórę naciąga się na obręcz i tak dostraja jej niepowtarzalną barwę. Przy wyrobie darbuki, do której na początku używano terakoty, z czasem zaczęto stosować takie materiały jak porcelana, gips, miedź, aluminium, drewno czy włókno szklane.

Darbuka, często używana także na Bałkanach, nie obiecuje wielkiej różnorodności dźwięków i barw. W darbuce są tylko dwa dźwięki, znane jako „dum” i „tek”. Dźwięk, który daje podstawę rytmu i powstaje z uderzenia w środek darbuki, nazywa się „dum”, a dźwięk używany do improwizowanego wzbogacenia i rytmicznej ruchliwości nazywa się „tek”.

Ponieważ ma ograniczoną paletę barw, darbuki zwykle nie wybiera się do gry solo — dokłada się ona do współbrzmienia w orkiestrze złożonej z kilku instrumentów i dodaje melodii bardzo ładnego koloru.

Jak grać na darbuce? 

Żeby zagrać na darbuce — nieodzownej na weselach i zabawach, dodającej barwy muzyce tureckiej jako instrument perkusyjny — trzeba siedzieć wysoko nad ziemią. Najważniejsze bowiem jest to, by darbuka pewnie siedziała na kolanie. Kiedy już bezpiecznie ułożysz darbukę na kolanie, robota należy do magii palców. Każdy dźwięk wydobyty z darbuki opuszkami palców ma potencjał, by przejmująco oddziaływać na słuchaczy.

Do gry na darbuce potrzebne jest bardzo podstawowe wyczucie. To wyczucie rytmu i rozwinięcie go jest zdecydowanie sprawą pierwszorzędną, żeby zacząć grać na darbuce. Jak przy każdym instrumencie, w darbuce bardzo ważne jest stałe ćwiczenie i wyrabianie pamięci mięśniowej przez wielokrotne granie podstawowych rytmów. Kiedy opanujesz rytmy podstawowe, możesz wyspecjalizować się w rozmaitych rytmach (türk aksağı, ağır aksak, sofyan itd.).

 Może Ci się też spodobać: turecki bęben darbuka dumbek

Sposób używania rąk przy grze na darbuce też ma ważny udział w jakości melodii. Dźwięk „dum”, który stanowi podstawę dwóch dźwięków darbuki wspomnianych wcześniej, wydobywa się lewą ręką. Dźwięk z tego uderzenia, wykonanego palcami ułożonymi w jednym rzędzie — poza kciukiem — jest bardzo mocny.

Podczas tego uderzenia darbuki dotyka cała wewnętrzna strona palców. Drugi dźwięk, „tek”, wykonuje się prawą ręką w formie klapsa. Ma on zdobić melodię i jest zwykle słabszy niż „dum”, ale jego wpływ na muzykę i rytm jest całkiem duży.

Darbuka, która ma swoje miejsce w kulturach ludowych wielu obszarów, to instrument, którego można nauczyć się dość łatwo — przy zdyscyplinowanym i entuzjastycznym sposobie pracy.

Darbuka a dumbek 

Darbuki używa się od wielu, wielu lat w wielu różnych kulturach, z różnymi cechami. Darbuka, której kulturowe zaplecze sięga lat przed narodzeniem Chrystusa, była z czasem znana pod wieloma różnymi nazwami.

Nazwa „dumbek” to jedna z nich. Dumbek, używany zwykle w tym samym znaczeniu co darbuka, jest w istocie instrumentem perkusyjnym o cechach różniących się od darbuki — choć różnice są niewielkie.

Dumbek bardzo przypomina darbukę, ale kosztuje znacznie mniej. Darbukę robi się z blachy, a do wyrobu dumbeka używa się gliny garncarskiej. Dumbek jest lżejszym instrumentem niż darbuka. Mimo tych wszystkich drobnych różnic obrazy, które powstają w głowach ludzi, są zwykle takie same.

Cieszymy się, że możemy dać Ci okazję do poznania modeli tego bogatego zaplecza kulturowego, robionych z materiałów najwyższej jakości i oddających kulturę, w której są osadzone.