Kaliteli Fars Santuru NAS-202

• Akort: G-Skala
• Ölçüler: 90 × 26,5 × 7 cm
• Net ağırlık: 2,90 kg (2,80–3,10 kg aralığı)
• Teller: Pirinç ve çelik
• Ağaç: Ceviz
• 9 KHARAK (9 köprü)

Sert kılıf, yedek teller, iki tokmak ve akort anahtarıyla birlikte gelir.

Santur Hakkında

Yaklaşık 3.500 yıllık bir geçmişe sahip olan santur, Tevrat'ta geçen "Psanterin" kelimesinden gelir. İbraniler tarafından ve küçük farklılıklarla Mısır, Avrupa ve İran'da kullanılmıştır.

Türkiye'de 19. ve 20. yüzyılın başlarında, özellikle Santurî Ethem Bey ve Ziya Santur (1862–1952) tarafından kullanılmaya başlanmıştır.

Genellikle ceviz ve benzeri egzotik ağaçlardan yapılmış bir kutu biçimindeki bir "klasik santur", 72 ila 160 tel içerir. Bu teller, yine ahşaptan yapılmış küçük tokmaklarla (zahme) vurularak çalınır. Hem telli hem vurmalı olan müzik aletlerine kordofon denir. Enstrüman biçimsel olarak kanuna benzer.

Santur, Osmanlı müziğinde uzun yıllar kullanılmıştır ve antik çağlardan beri birçok Avrupa ve Asya ülkesinde köklü bir yere sahiptir. Ancak Türkiye'de, Türk müzik sisteminde uygun bir temele sahip olmaması nedeniyle niş bir enstrüman olarak kalmıştır. Yirminci yüzyılın başlangıcından sonra bu enstrümana yeniden ilgi duyulmuş, ancak bu ilgi sınırlı kalmıştır.

Kanundan farklı olarak, gövdenin her iki yanı da yamuk şeklindedir. Fars santuru, ahşaptan yapılmış yamuk bir kutu üzerine gerilmiş üçlü tel gruplarından oluşur. Bu tel gruplarının sayısı zamanla kademeli olarak artmış, bu enstrümanın ses genişliğini genişletmiştir. Teller, ses tahtası üzerine yerleştirilen köprülerle iki veya üç gruba ayrılır.

Santur, uçlarında lastik uçlu küçük tokmakların tellere vurulmasıyla çalınır.

Orta Çağ'da Fars santuru İran'da çok yaygındı. Tarihçiler, bu enstrümanın İran'dan doğu ve batıdaki tüm ülkelere yayıldığı konusunda hemfikirdir. Çin yangqin'i bir kenara bırakılırsa, Orta Çağ'da ve sonrasında kullanılan tüm "santur" türü enstrümanlar yamuk biçimindedir.